فرا رسیدن بیست و هشت صفر رحلت اشرف کاینات و شافع روز عرصات و افضل جمیع

اهل الارض و السماوات حضرت خاتم النبیین و سید المرسلین محمد مصطفی صلوات الله و

سلامه علیه وآله و شهادت دو فرزند گرامیش سبط اکبر پیغمبر خدا ثانی ائمه هدی قره

العین محمد مصطفی (ص) امام حسن مجتبی (ع) و امام ثامن ضامن زبده اصفیاء و پناه

غرباء مولانا ابوالحسن علی بن موسی الرضا علیه آلاف التحیه و الثناء را خدمت حضرت

ولی عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف و تمامی مسلمانان جهان تسلیت عرض میکنم

 

 

 زیارت حضرت رسول خدا صلی الله علیه و اله از زبان حضرت امام رضا (ع)

السلام علیک یا رسول الله و رحمه الله و برکاته السلام علیک یا محمد بن عبدالله السلام علیک

یا خیره الله السلام علیک یا حبیب الله السلام علیک یا صفوه الله السلام علیک یا امین الله اشهد

انک رسول الله و اشهد انک محمد بن عبدالله و اشهد انک قد نصحت لامقک و جاهدت فی سبیل

ربک و عبدته حتی اتیک الیقین فجزاک الله یا رسول الله افضل ما جزی نبیاً عن امته اللهم صلی

علی محمد و آل محمد افضل ما صلیت علی ابراهیم و آل ابراهیم انک حمیدٌ مجید

 

 

 چند تمثیل زیبا از زبان حضرت رسول اکرم (ص) که در کتاب نهج الفصاحه ذکر شده

تمثیل خویش و آن ناحق شناسیها که از قوم خویش میدید وقتی که ببرکت وی برفاه دنیا

رسیده بودند از سیر در مراحل کمال بی نیازی میکردند:

 حکایت من و شما و دنیا مانند گروهی است که در بیابانی خشک راه می سپردند و ندانستند

آنچه از بیابان سپرده اند بیشتر است یا آنچه باقیمانده است و مرکبهای شان وامانده شد و

توشه ایشان تمام شد در میان بیابان از پا در افتادند و بهلاک یقین کردند . در این حال بودند

که مردی حله پوشیده که از سرش آب میچکید سوی ایشان آمد گفتند این از آبادی می اید 

وقتی نزد ایشان رسید گفت ای کسان حال شما چیست ؟ گفتند چنانچه میبینی مرکبهای مان

وامانده شده و توشه ما در دل این بیابان تمام شده و ندانیم آنچه سپرده ایم بیشتر است یا

آنچه مانده است گفت اگر شما را به آب گوارا و باغهای سبز برسانم به من چه خواهید داد ؟

گفتند هرچه خواهی ، گفت با من عهد کنید که عصیان من نکنید پس عهد کردند و آنها را به راه

برد و به اب گوارا و باغهای سبزرسانید و دمی توقف کرد آنگاه گفت بیاید تا سوی باغهای

انبوه تر از این باغها و آبی گوارا تر از این اب برویم و اکثر قوم عصیان وی کردند و گروهی از

آن ها گفتند مگر شما با این مرد عهد نکردید که عصیان او نکنید که آغاز گفتار خویش با شما

راست گفت و آخر گفتارش مثل اولست پس برفت و با وی رفتند و بباغ های سبز و آب

گواراشان برد و شبانگاه دشمن بردیگران در امد و همگی مقتول یا اسیر شدند .

 

 

 تمثیل مردم فرومایه که بطبع خویش از خرمن نیک جزخوشه بد نمیبردند :

 حکایت آنکس که حکمت را بشنود اما جز بدترین آن را فرا نگیرد چون مردیست که پیش

چوپانی آمد و گفت بزی از گله خویش بمن اجاره بده گفت برو و گوش بزی را بگیر و او برود

و گوش سگ گله را بگیرد

 

 

 تمثیل هدایت و قابلیت کسان:

حکایت من و آن هدایت که خدایم بدان مبعوث کرده مانند بارانی است که بسرزمینی بارید

قسمتی از آنرا آب بگیرد و قارچ و علف بسیار برویاند و قسمتی از آن بی حاصل باشد و آب

نگه دارد و مردم از آن سود برند و بنوشند و زراعت کنند و بنوشانند و بر قسمتی از آن ببارد

که سست است و آب نگه ندارد و کما برنیارد این حکایت کسی است که در دین خدا دانش

اندوخت و آنچه خدایم مرا بدان مبعوث کرده ویرا سودمند افتاد بدانست و تعلیم داد و حکایت

کسی که هدایت خدا را که مرا با آن فرستاده اند نه پذیرفت .

 

 

 تمثیل آن حالت تزلزل که قلوب را در اجتناب از معاصی هست:

 خدا مثلی میزند راهی است که بر دو طرف راه دو قلعه هست که درهای گشاده دارد و بر درها

پرده های افتاده و بر دروازه راه دعوت گری گوید ای مردم همه به راه در ائید و منحرف

مشوید و دعوت گری از بالای راه دعوت همی کند و چون عابر خواهد چیزی از آن درها

بگشاید گوید وای بر تو مگشای ؛ راه اسلام هست و دو قلعه حدود خداست و در های گشوده

محرمات خداست و کسی در حدی از حدود خدا نیفتد مگر پرده بردارد . دعوت گری که بر سر

راه هست کتاب خداست و دعوت گر بالای راه اندرزگوی خداست که در دل هرمسلمانی

هست.

 

 

 در باره مایه اساسی همه اعمال یعنی نیت خوب که پاداش بدان میدهند رسول اکرم (ص)

سخنی فرمودند که بدیعتر از آن چیزی نیست:

 نخستین کس از مردم که در روز قیامت در باره وی داوری کنند مردی باشد که به شهادت

رسیده و بیارندش و خدا نعمتهای خویش بدو برشمارد و همه را بشناسد و گوید در قبال آن چه

کردی گوید در راه تو پیکار کردم تا شهید شدم گوید دروغ گفتی بلکه پیکار کردی تا گویند

مرد دلیریست و گفتند . آنگاه دستور دهد تا وی را به رو بکشانند تا بجهنم افکنند و مردی علم

آموخته و تعلیم داده و قرآن خوانده بیارندش و خدا نعمتهای خویش بدو برشمارد و همه را

بشناسد و گوید در قبال آن چه کردی گوید علم آموختم و تعلیم دادم و قران به رضای تو

خواندم گوید دروغ گفتی بلکه علم آموختی که گویند دانشور است و قرآن خواندی که گویند

قاری قرآن است و گفتند . پس دستور دهد و او را برو بکشانند تا بجهنم افکنند و مردی که خدا

وی را گشایشی داده و از همه گونه مال بدو بخشیده وی را بیارند و نعمتهای خویش بدو

برشمارد و همه را خوب بشناسد و گوید در قبال آن چه کرده ای گوید : هیچ راهی که دوست

داشتی در آن انفاق شود نگذاشتم مگر برضای تو در آن انفاق کردم گوید دروغ میگویی چنین

کردی که گویند بخشنده است و گفتند . آنگاه دستور دهد و وی را برو بکشانند تا بجهنم

افکنند .